donderdag, januari 28
10:59

Jup, alleen een foto’tje deze keer. Heb niet zo heel veel te vertellen!

maandag, januari 11
10:05

Het is inmiddels een héle tijd geleden dat ik hier een berichtje postte, dus ik vond het wel eens tijd voor een verklaring. Lieve lezers, het is niet omdat ik jullie niet aardig meer vond of omdat ik niks te vertellen had. Sterker nog, ik denk dat ik de afgelopen maanden meer te vertellen heb gehad dan de afgelopen negentien jaar en 361 dagen bij elkaar. Nadat de scheiding van mijn ouders afgerond was (waar dat vorige berichtje over ging) tot aan nu is er veel gebeurd en daarvan ga ik jullie nu even een korte samenvatting geven.

And it all started with… hoofdpijn. Er zijn veel mensen in Nederland die hoofdpijn hebben en tot aan september 2009 was ik daar niet één van. Sterker nog, als astma-patiënt zijnde heb ik eigenlijk vooral vaak last van mijn luchtwegen. Hoofdpijn had ik eigenlijk alleen vlak voor een proefwerk/tentamen of na iets teveel wijntjes (hi hi). Dus de eerste keer dat ik hoofdpijn kreeg kan ik me ook niet herinneren, ik dacht er niet bij na. Gooi er een stoot Ibuprofen in en het komt wel weer goed. Dacht ik.

Do you feel the suspense?

Alleen het kwam niet meer goed. De hoofdpijn ging niet meer weg. En na ongeveer twee weken (geloof ik, vergeef me als de volgorde niet helemaal klopt. Dit is allemaal ergens midden oktober) maakte ik mijn eerste gang naar de huisarts. Mijn eigen huisarts was er niet, dus kreeg ik een andere. Ze vroeg de logische naar de logische dingen (Stress? Problemen? Druk op school?) en keek naar mijn ogen. Ze ‘bestelde’ een bloedonderzoek voor mij in het ziekenhuis (de zóveelste in twee jaar tijd, maar dat is een ander verhaal) en ik kon weer naar huis. Een week later ging ik naar het ziekenhuis om bloed te prikken en een paar dagen later kon ik bellen voor de uitslag. Mijn THS was iets verhoogd, niks bijzonders en in februari weer prikken. That’s it. En ondertussen had ik nog steeds hoofdpijn.

Ondertussen ‘even’ op vakantie geweest in Venetië, weer naar de huisarts en deze keer gelukkig wel naar mijn eigen huisarts. Ik geloof dat dit wel al in november/december was. In de tussentijd was mijn rechteroog ook al twee keer, figuurlijk, uitgevallen waardoor ik een periode niks zag. Gelukkig nam mijn eigen huisarts het wel serieus en hing meteen aan de telefoon met de neuroloog in het ziekenhuis. Ik kon de volgende dag terecht.

De volgende dag.

In het ziekenhuis werd ik eerst geholpen door een art-assistent die me allemaal vragen ging stellen, zoals: ‘Heb je nog alcohol gedronken’ (om tien uur ‘s ochtends) en ‘Heb je vaker last van hoofdpijn?’ (Nah! Waarom denk je dat ik hier ben?). Daarna een lichamelijk onderzoek, altijd leuk zoiets (NOT!), waarbij ze erachter kwamen dat de rechterhelft van mijn lichaam verminderde functie had. Denk hierbij aan: reflexen die het niet doen, minder prikkels die doorkomen etc. Op dat moment had ik zoiets van ‘oh bugger’. De arts-assistent moest zo nodig tig keer overleggen met de neuroloog waardoor ik een kwartier in de kou moest wachten, daarna mocht ik met de neuroloog meelopen en kreeg ik een briefje mee dat ik met spoed naar de mri moest.

De MRI.

De MRI zelf was eigenlijk weinig verheffend. Ik moest me ontdoen van alles wat eventueel kon reageren op een grote magneet, op een koude plaat gaan liggen, kreeg een koptelefoon op mijn hoofd en werd dat apparaat in geschoven. Het was een hel en ik hoop dat ik niet gauw nog een keer zo’n ding in hoef. Bah! Vooral om het feit dat ik halverwege bijna een epileptische aanval kreeg vanwege dat geluid dat die MRI maakte (erg fijn als je al hoofdpijn hebt). En toen was het wachten geblazen. Vijf dagen welteverstaan. Vijf dagen wachten op de uitslag van de MRI.

En zoals ieder normaal mens die al een half jaar last heeft van hoofdpijn, waarbij de oogfunctie uitvalt en de rechterhelft van het lichaam verminderde functie, die met spoed onder de MRI moet en die met vrienden/kennissen/familie praat (die denken altijd aan erge dingen, ook al zeggen ze het niet hardop) hield ik maar rekening met het ergste. Maar dat maakte het wachten er natuurlijk niet makkelijker op.

De uitslag.

Natuurlijk zat ik met een hoge hartslag en zweterige handjes in de wachtkamer te wachten op de neuroloog. Natuurlijk moest ik tegenover iemand zitten die overduidelijk aan het herstellen was of midden in de behandeling zit van een hersentumor. En natuurlijk was er met mij niks ergs aan de hand. Nouja, het is maar hoe je erg definieert natuurlijk! Op de MRI was niks te zien (behalve een flinke hersenmassa ;-), natuurlijk… ) dus er was geen sprake van een hersentumor of MS of iets anders ellendigs. De Neuroloog is tot de conclusie Chronische Retinale Migraine gekomen en daarvoor krijg ik nu medicijnen waarvan je begint te spacen (in het begin) en nog een aantal vervelende bijwerkingen ondervindt, maar… geen hoofdpijn meer. Grotendeels.

(Merk dat de dosering nu een beetje aan de lage kant is en dus de hoofdpijn steeds vaker terugkomt, helaas…)

Nieuw vriendje!

Verder heb ik een nieuw vriendje op mijn kamer staan. Of eigenlijk een nieuw vriendinnetje. En ze is een echte acrobate, ook al gaat het nog niet altijd even goed. Hier een foto’tje van haar capriolen.