Sprieten en melodische retro pop!
donderdag, augustus 28
16:42
Vandaag verzamelde al het nieuwe journalistieke grut zich bij gebouw D op de Windesheim Campus. Ik was daar een van. In de hal hingen grote papieren met namenlijsten, klassenlijst en het tijdstip van de bijeenkomst. Ik ben nu officieel een student van klas JOV1K, samen met nog 23 andere aspirant schrijvers. En het komt werkelijk overal vandaan! Ik heb zelf het gemak in Zwolle te wonen, en om op school te komen hoef ik maar een kwartiertje te fietsen. Van onze SLB-er (studiebegeleider) kregen we een hoop paperassen. Een namenlijst van de klas, een lesrooster, headlines en een folder over SLB; wat minder exotisch is dan het klinkt. Voor ieders gemak: hier mijn schoolrooster:

Maandag: practicum van 10.30 tot 15.30.
Dinsdag: practicum van 8.30 tot 13.30.
Woensdag: college van 13.30 tot 17.30.
Donderdag: college van 12.30 tot 17.30
Vrijdag: VRIJ!

Oke. Wat er verder mijn dag heeft opgeleukt is een band uit Denemarken. Ze spelen '80 melodische retro pop en zijn bekend met hun hitsingle "Fascination". Jaja, ik heb het hier over Alphabeat. Echte aanraders van nummers zijn: 'Fascination', '10,000 nights' en 'Boyfriend'.


Jullie. Youtube. Nu!

Labels: , , ,


Om de liefde van Laurentia
woensdag, augustus 27
10:52

Afgelopen weekend speelde Speelgroep Leek het stuk "Om de liefde van Laurentia", naar Das brennende Dorf van Fassbinder. Het draait allemaal om een plattelandsgemeenschap dat gebukt gaat onder de macht van de commandeur Fernan Gomez. Hij heeft zijn oog laten vallen op Laurentia, de dochter van de burgermeester. Laurentia en haar vriendinnen, op haar beurt, zwijmelen ieder op hun eigen manier van de mannen uit het dorp. Het ging er af en toe heftig aan toe op het podium. Wreedheid werd afgewisseld met passie en sensualiteit. Kortom: het was een hele belevenis. ;)
Ps. morgen eerste dag op Windesheim, spannend!

Labels: ,


Ode aan de liefde.
donderdag, augustus 21
09:37
Kijk me aan, met je ogen dicht.
Zie me aan de binnenkant van je oogleden.
Luister naar me. Mijn stem in jou.
Mijn stemming in jou.

De realiteit vliegt voorbij. Een vogel.
Een vliegtuig. De realiteit rijdt voorbij.
Een auto. Negen auto's. Een fiets.
Stilte.
Wat blijft zijn wij. Wat blijft is dit moment.
Op straat. Die rivier lijkt.
Kijk me aan.

Je lacht. Een Bach-lach.
Een pianospel van tanden.
Ik ben verliefd, en jij was het ook.
Allang, of is dit geen liefde te noemen?
Hoeveel ik aan je denk. Heel veel.
Heeeeeeeeeeeel veeeeeeeeeeeel.

Fuck.. ik mis je.
Gewoon jou. Je fysiek.
Ik glijd van mijn stoel.
Ik ben het uurwerk van Dali.
Ik wacht.

Als je me zoekt.
Ik lig onder de tafel.

De grote beer, zes sterren naar rechts.
Onze ster. Niet die van je ex-lief.
Maar misschien is zelfs deze ster al teveel.
Geen ster.
Zonder ster.
Zonder ster ben je meer.

Op ons bankje. In het park.
Stelletjes lopen voorbij.
In een aroma van buikvlinders.
Hand in hand, kussend.
Rode rozen gevend.
Gelukkig zijn wij anders.
Jij bent mooi, nee jij bent mooi.
Nee, jij. Nee, jij.
Een foto. Een euro. Een machine.
We zijn niet anders dan anderen.
Toch gelukkig.

Assepoester
Als ik iemand een gouden muiltje zal geven
Ben jij het

Maar je werd ziek, je hart.
Gedaan met het geluk.
Je hart vergaloppeerd zich.
Klopt zich kapot.

Er klopt iets niet.

Een uur gaat voorbij. Het laatste uur?
Nog een uur gaat voorbij.
Weer een uur dat niet het laatste was.
Ik vind het moeilijk,
Om nog in sprookjes te geloven.
Om nog in geluk te geloven.
Om nog in hoop te geloven.
Maar dat,
Deed ik al niet.

Weer die rode rozen.
Altijd rood, altijd zeven.
Als dwergen liggen ze daar op het bankje.
Ons bankje. Nog wel.
Je zit er bovenop. Een kus.

Liefde is slechts
Een mooi woord
Voor tragedie.

Geen woorden meer nu.
Nooit meer. Een lange piep.
Een schreeuw. Mijn schreeuw.
Uit mijn mond.
Maar ik voelde hem niet mijn lichaam
Verlaten.

Politie, ziekenwagen, iedereen weg.
Jij weg. Zo hard mogelijk huilen.
Warme tranen weg. Koude tranen weg.
De tijd stopt.
En drie dagen later was ik daar.
Met zeven rode rozen.
Belachelijk.

Want jij was er niet.

Ik mis je. Ik mis haar. Ik ruik je
Geur. Ik hoor je stem. Ik voel je.
Maar je bent er niet.
Het kleine sterven.

En ze zeggen neem een ander.
Vergeet. Verander de naam.
Verander de gegevens.
CTRL+ALT+DELETE.
Vooral dat wat goed was.
Vooral dat wat mooi was.
Dat doet het meeste pijn.

Ik probeer. Ik faal.
Je naam blijft.
Mijn pijn blijft.

Maar jij blijft dood.

Labels: , ,


Bacteriën en beestjes.
dinsdag, augustus 19
22:07
Ik ben geboren met een chronische verkoudheid. Altijd was ik aan het snotteren en aan het hoesten. En een keer in de zoveel tijd kwam het voor dat die verkoudheid zich ontwikkelde in iets anders...

Afgelopen zaterdagavond, terwijl vriendlief en ik zaten te zwijmelen bij de maansverduistering, merkte aan mezelf dat ik wel heel erg benauwd was. Die nacht heb ik niet geslapen, en zondag werd het alleen maar erger. Dus besloot ik mijn vader op te bellen, terug te gaan naar Zwolle en even langs te huisartsenpost te hoppen. Daar konden ze dan mooi even een longontsteking constateren, zodat ik een uurtje later met een antibioticaatje in bed zou liggen. Dat ging dus even iets anders.

Bij de huisarts ontstond twijfel. Hij kon er geen longontsteking uit halen, maar hij hoorde wel wat. Dus haalde meneer er nog een huisarts bij om te luisteren, en die keek ook wel zorgerlijk. Om een longembolie (bloedpropje in de longen) uit te sluiten moes ik maar 'even' langs de eerste hart neuro long hulp gaan in de Weezelanden.

Ik kreeg een eigen bed toegewezen (jaahaa, een echt ziekenhuisbed met een eigen 'machine that does beep') en werd in een rolstoel naar de rontgenafdeling gereden. Daar maakten ze een foto van zowel voor- als zijkant en toen mocht ik weer terug. Weer even wachten. En toen kwam die arts ineens aanzetten met een verpleegster en een hoop buisjes en naalden. Nou heb ik opzich geen problemen met bloedprikken, maar het zag er wel even angstaanjagend uit. Het ging dan ook niet helemaal goed.

Het bloedprikken zelf wel, even snel in de elleboog (niet kijken, niet kijken!). Dat was zo gebeurd. Maar de andere naald die zichzelf presenteerde in een soort tandartsen-spuugbakje was bedoeld voor mijn slagader. In de pols. Eerst rechts, maar daar kon ze hem niet meteen vinden. Wat resulteerde in een hoop gezoek met die naald IN mijn pols. Ik kan je zeggen, dat was geen pretje. Na een minuut of vijf bedacht ze zich dat ze mijn linkerpols ook kon prikken, en daar ging het meteen. Ik zit nu alleen wel met twee regenbooggekleurde plekken op zowel pols als elleboog. Gister waren ze nog blauw, maar nu zijn ze groen-geel. Wonderbaarlijk.

Nouja, om een lang verhaal kort te maken. Ik mankeer niks ernstigs. Ik heb een afdalende bovenste luchtwegeninfectie en op dit moment (na twee dagen antibiotica en prednison) gaat het al beter. Ik heb wonder boven wonder vannacht wél geslapen. Het spijtige is alleen wel dat ik door dit alles de Grasweek mis (introductie eerstejaars studenten in Zwolle), waar ik me nog best op had verheugd.

Maarja, die mede-studenten leer ik dan op de opleiding wel kennen, right?

Nou, dit was het dan alweer. Aanstaande zaterdag ga ik naar de toneelvoorstelling van speelgroep Leek genaamd; "Om de liefde van Laurentie". Daar spelen zowel de mam als het zusje van vriendlief in. Even checken, even recensie schrijven (goede oefening) en cultuur snuiven.

Edit: hmm, misschien moet ik even vooronderzoek doen, anders wordt het natuurlijk een stuk van niks.



G.R.O.E.T.E.N.

Labels:


Informatie.
Naam: Tamarah
Leeftijd: 19
Woonplaats: Zwolle

En de copyright van de layout ligt bij mezelf.

Imponderabilia.

Omstandigheden waarvan de waarde niet precies aan te geven is, maar die toch hun onmiskenbare invloed laten gelden

Archief.

juli 2008
augustus 2008
september 2008
oktober 2008
november 2008
januari 2009
februari 2009
maart 2009
april 2009
mei 2009
juni 2009
juli 2009
augustus 2009
september 2009
oktober 2009
januari 2010
februari 2010


Kijk hier ook.
Toerfietser Martijn van Calker Jeol Gumthief Postsecret Zwolsnieuws