donderdag, juli 30
11:35

Het is inmiddels al een tijdje geleden dat ik met M&R&B naar Walibi ben geweest. Op die bewuste maandag ging de wakker al heel erg vroeg. Het is immers een hele rit van Groningen naar Biddinghuizen. Na een ingewikkeld doucheschema en een klein ontbijtje zaten we met z’n vieren in de auto. De anderhalf uur durende autorit was weinig verheffend. Tussen Groningen en Zwolle vooral weiland, tussen Zwolle en ‘t Harde vooral bos. Dan nog een stukje tussen de polderdorpjes door en, zie daar, de Goliath laat zijn groene afdaling boven de boomtoppen zien. Ook de Superman, die door Walibi inmiddels Xpress is genoemd,  trekt veel kijkers.

Nadat we de auto een plekje hebben gegeven (veld A4, half schuin geparkeerd.. maar ach!) lopen we richting de ingang van ‘het grootste pretpark van Nederland’. Halverwege is het tijd voor een plaspauze. Omdat we alle vier niet zo gek zijn om de volle pond te betalen (€27,50) hebben we voor korting gezorgd. Dus €21 euro lichter lopen we eventjes later het park binnen. De zon schijnt en het belooft een mooie dag te worden.

”Komahn, wir gehen am ersten in die Superman…!!”

We lopen in de stroom Duitse kindertjes (vast een schoolreisje) mee richting de Superman. Deze achtbaan staat bekend om de tunnel waarin je met 80km/u wordt afgeschoten. Met zijn vieren lopen we eerst de trap op, dan door een soort ‘postkamer’ en een halletje door en dan staan we er. Tussen de andere wachtenden op de blauw/rode brug. R. is zich inmiddels bewust van het feit dat ze straks in de Superman gaat. Een achtbaan waar ze nog niet eerder in is geweest. Ze is dan ook doelwit van een aantal pesterijtjes die doorgaan tot het tijd is om in te stappen.

Dan is het zo ver. We zitten helemaal achterin. Het is altijd even spannend of de gordels wel goed passen en goed genoeg worden aangedrukt, en dan rollen we langzaam de donkere tunnel in. Nog voor er iets gebeurd gillen we onze longen eruit, iets dat waarschijnlijk heel raar zal klinken voor de mensen die buiten staan te wachten. De karretjes rollen langzaam achteruit en bij elk geluid dat hij maakt zet ik me schrap. Je weet immers niet wanner je precies af wordt geschoten. Dan komt er een hardere tik en voor je ‘Broccoli’ kan zeggen ben je de tunnel al weer uit. Nog met de sensatie van die versnelling in mijn lijf heb ik amper door dat we al twee keer over de kop zijn geweest. Ik was nog net op tijd met mijn gezicht in de plooi houden voor de foto en dan is het alweer voorbij.

Met een voldoen gevoel lopen we door de hal richting de andere attracties. R. vond de achtbaan uiteindelijk toch niet eng. Attracties die in de loop van de dag volgen zijn de zweefmolen, de bank, Merlijns kasteel en de Robin Hood. Ook de achtbaan in het Western-deel van het pretpark, een zogenaamde muisachtbaan (of in ieder geval: zo noem ik het) die scherpe bochten maakt en hard naar beneden gaat. Daar is het me zelfs gelukt om een stukje te filmen.

Splash-battle, boomstamattractie en wildwaterbaan!

Het was inmiddels aardig warm geworden en terwijl we een beetje door het park lopen komen we langs de Splash-battle. Een relatief nieuwe attractie in Walibi World. Het idee is dat je in een karretje zit met waterpistolen en zo de omstanders natspuit. Zij kunnen de inzittenden van de karretjes echter ook natspuiten!! Na een klein overleg besluiten R. en ik dat wij deze attractie maar eens even gaan uitproberen. B. en M. letten (gelukkig!) op onze tassen. Met zeiknatte kleren en soppende schoenen komen we een paar minuten later weer terug. Inmiddels hebben B. en M. besloten dat zij het ook wel even wilden proberen. Zo mogelijk nóg natter komt M. terug uit de attractie, B. is relatief droog gebleven.

M. blijkt in de loop van de middag nogal de ‘pechvogel’ wat de waterattracties betreft. In de boomstammetjes zit ze voorin en krijgt ze de volle laag over zich heen. Iedereen werd nat, maar M. al helemaal!! Nog iets later in de middag, nadat we al verschillende attracties weer bezocht hadden, stapten we zelfverzekerd in de wildwaterbaan. In ons hoofd de gedachte dat je in deze gele bootje toch nooit heel erg nat wordt. Hoogstens een klein beetje. Nou, dat hebben we geweten. B. en R. zaten relatief veilig aan de andere kant, M. en ik daarentegen niet bepaald. Het bootje maakte na de Azteekse tunnel ineens een draai richting de waterval.

Ik zag gelukkig dat de waterval aan onze kant stond en wel erg dichtbij kwam. M. niet en kreeg de volle laag over haar rug. Nog niet eerder heb ik iemand gezien die zó nat uit de wildwaterbaan kwam. Na een paar herinneringskiekjes gemaakt te hebben lopen we verder door het park. We hadden het geluk dat het niet zo druk was. Tegenover de boomstamattractie eten we een frietje en komen een oude bekende tegen.

Het verhaal van ‘dé Turk’

Deze oude bekende stond bij de wildwaterbaan vlak voor ons te wachten in rij. Zijn uiterlijk deed vermoeden dat hij zijn geld vooral verdiende met baantjes die in het duister gehuld zijn. Een groot litteken bij zijn oog bevestigde dit vermoeden. Ook zijn dure merkkleding zag er niet uit alsof het van een willekeurige zwarte markt komt. Zijn nationaliteit was ‘iets’ uit het midden-oosten, voor het gemak omgedoopt tot Turk. De Turk trok met zijn uiterlijk alleen al de aandacht van iedereen die er in de buurt stond. Ook zijn vriendinnetje (type: Georgina Verbaan, maar zo mogelijk met nog minder hersencellen) eiste de aandacht van iedereen in de buurt. Met bruin haar, een kilo make-up en grote oorbellen zat ze daar om de Turk heen te kleffen.

Op zich niet erg, een beetje zomerliefde in een pretpark kan geen kwaad. Maar iedereen die ook maar in de richting van het stel keek kreeg een duivelsoog van de Turk zijn/haar kant op. We waren dan ook blij dat we niet bij ze in het bootje werden ingedeeld. Nog na aan het roddelen over dit aparte stel zakken we neer op een bankje om friet te eten. En wie komen daar aan? Inderdaad, de Turk en zijn vriendinnetje. Ze halen ook wat te eten en komen bij ons aan tafel zitten. We voelden ons alle vier er niet echt op ons gemak bij en zijn toen maar verder gelopen.

”Mogen we bij jullie aan tafel zitten?” vroeg ze poeslief

Van alle attracties waren er een paar die me bijblijven. Zo was er bijvoorbeeld het al eerder genoemde kasteel van Merlijn waarin M. en R. zich afvroegen hoe het kon dat de muren draaiden maar we niet over de kop gingen. En de Robin Hood (de houten achtbaan) waarin we een man zagen kotsen terwijl het karretje het station weer in reed. De El Condor, een achtbaan waarin je met ‘losse benen’ zit, is geen goede vriend van mij. Dit is al jaren zo maar voor het gemak was ik het even vergeten. Nou… dat heb ik geweten! Met knallende koppijn liep ik even later de achtbaan uit.

De Goliath, de groene slang die door het weiland slingert en al vanaf de parkeerplaats te zien is, heeft ons allen natuurlijk ook weer blij gemaakt. Door een klein rekenfoutje tijdens het wachten konden we niet allemaal tegelijk de rit doen. Eerst waren M. en ik aan de beurt en de volgende ronde zouden B. en R. gaan. De gordels werden vastgemaakt en daar gingen we met een topsnelheid naar boven. We hadden een mooi uitzicht over de polders maar gelukkig voor mij (hoogtevrees is op zo’n moment niet echt gewenst) gingen we al gauw en behoorlijk hard naar beneden. Ook de Goliath blijft elke keer een belevenis als je met een hoge snelheid over heuvels en schuine bochten gaat. Even later staan we levend en wel voor het fotokraampje te wachten op B. en R.

Aan het eind van de dag, als het al iets rustiger wordt, besluiten we nog één keer in de Superman te gaan. Ook daar is het rustig, binnen een kwartier zitten we in het karretje. Dit maal gaan we zo ver mogelijk voorin zitten. Een paar seconden later razen we met 80km/u door het duister en komt het ‘licht aan het einde van de tunnel’ letterlijk dichterbij. Een paar loopings en kurketrekkers en dan is het voorbij. We kopen nog een ijsje/suikerspin en dan is de dag ten einde.

’In de auto moet ik mijn best doen om niet in slaap te vallen’

Ps. binnenkort filmpje van Walibi hier te vinden. ;-)

maandag, juli 20
21:26

Even een recente foto tussendoor gooien: zojuist gemaakt.

11:21

Jazeker. Het is weer zover: de zomervakantie is aangevangen. Terwijl ik dit typ blaast de wind tegen het raam en het heeft zojuist flink geregend. Maar dat doet natuurlijk niets af aan mijn zomervreugde. De planning voor deze vakantie valt helaas ietwat tegen. Deze is als volgt:

Buitenlandse reisjes: 0 gepland
Uitstapjes: 1 gehad, 0 gepland
Binnenlandse reisjes: 1 gepland

En dat was het. Natuurlijk zal ik wel meer gaan doen dan hier staat, maar toch. Vergeleken met de afgelopen jaren is het nogal magertjes. Zo heb ik natuurlijk al een halve wereldreis door Scandinavië erop zitten (twee jaar geleden) en ben ik al zeker tien keer in Oostenrijk geweest (afgelopen tien jaar). Natuurlijk klink ik nu als een verschrikkelijk verwend nest in de oren van al die mensen die nog nooit in het buitenland zijn geweest. Mijn excuses hiervoor. Ik besef dat ik gezegend ben met al die vakanties die ik gehad heb.

Zo ben ik een paar weken terug nog op een minicruise naar Newcastle upon Tyne geweest. En in de herfstvakantie ga ik een week naar Venetië. So far so good.

Ach, misschien is het ook wel eens goed om niet een drie-weken-durende vakantie naar het buitenland te hebben gepland. De bedoeling is nu dat ik met B. en M.&M. in een stacaravan op een camping bij Rheezerveen ga. Rheezerveen of all places! Ik twijfel er niet over dat het reuze gezellig wordt.

Pimp-my-weblog
De oplettende lezer heeft gezien dat mijn weblog weer eens van layout is gewisseld. Er is op zich niet veel veranderd. Alleen de mogelijkheid tot het plaatsen van reacties is verdwenen. Nu vind ik dit niet zo heel erg aangezien ik toch al niet veel reacties kreeg. Maar ik vind het wel leuk om feedback te krijgen op hetgeen ik geschreven heb. Vandaar dat je nu onder links het knopje contact mij kan vinden.

Voor iedereen die mij niet kent: stuur me gerust een mailtje door daar op te klikken.
Voor iedereen die mij wel kent: you will find a way to contact me ;-) !

”Zullen we gaan douchen????”

Ik geloof dat B. vindt dat het tijd is om te gaan douchen, dus ik brei een eind aan deze blog. Ik hoop dat ik in de vakantie af en toe de tijd vind om een berichtje te plaatsen. Zo niet: Iedereen een fijne vakantie gewenst!!