woensdag, juni 3
15:13

(Een wat ouder paar staat in de keuken. Zij staat voor de open koelkast, hij zit aan de keukentafel achter haar.)

MONIEK: Een meisje van zestien jaar

Arm kind

Waar dood en herrijzen samen gaan

HERBERT: Wat zeg je?

MONIEK: Wat zeg ik?

HERBERT: Je zei iets

Ik verstond je niet

MONIEK: Oh…

HERBERT: Nou?

MONIEK: Nou wat?

HERBERT: Wat je zei

Net

Ik weet het nog steeds niet

MONIEK: Nee

Ik ook niet

Ik weet het ook niet

Niks meer

Nooit meer

Arm kind

HERBERT: Welk kind?

Waar heb je het over?

Gaat het goed?

MONIEK: Nee

Ja

Ik bedoel

HERBERT: Moniek? Lief?

MONIEK: Oh, Herbert?

HERBERT: Ja?

MONIEK: Wil je nog een pilsje?

HERBERT: Lekker

(Herbert pakt zijn pilsje aan en gaat op de bank zitten in de woonkamer. Moniek loopt naar het raam. De zon schijnt naar binnen. Het is hartje zomer. Kinderen spelen op het grasveldje aan de overkant)

MONIEK: De bomen worden kaal

Arm kind

Zestien jaar pas

Arm kind

Nooit meer

dinsdag, juni 2
20:06

Daar sta je dan in je zondagskleren aan het begin van je leven. Net (niet) twintig en de wereld ligt aan je voeten. Klaar om het eens helemaal zelf te doen. Eindelijk heb je die ultieme vrijheid waar je naar verlangt hebt sinds het begin van je pubertijd. Jaren heb je nagedacht over wat je ging doen als het zover was. Eerst school afmaken, dan een wereldreis (of een stedentrip), samenwonen en kinderen krijgen.

You had it all figured out.

En dan komt het. De quarterlife crisis. Een identiteitscrisis. Opeens lijkt niks meer logisch en begin je overal aan te twijfelen. Die opleiding die je doet, die je al vijf jaar wil doen, is dat hét wel. Wil je dit wel? En die grote reis die je gepland hebt, zou je dat nu wel doen? Is dat wel zo verstandig? Wie ben ik, wat wil ik, waarom wil ik dat? Ben ik momenteel mijzelf of gedraag ik me alleen zo? De besluiteloosheid zorgt voor vermoeidheid, hoofdpijn, depressie, huilbuien, moodswings, prikkelbaarheid en eenzaamheid.

De buitenwereld snapt het niet. Zij weten niet wat er in je hoofd omgaat. Zij zeggen: “aanstellerige twijfelaars!”, Zij zeggen: “luxeprobleem!”. En je moet vooral doen alsof er niks aan de hand is.

Maar wat nou als het niet meer gaat? Wat nou als bij elke stap je voeten als lood voelen? Wat nou als je hoofd zo vol zit met twijfels en gedachten dat je niet meer normaal kunt functioneren? Wat nou als je jezelf helemaal gek maakt? Wat nou als je het écht niet meer ziet zitten…

Is het dan nog aanstellerij?
Is het dan nog steeds een luxeprobleem?

Ik voel me als een hond. Een hond die jaren aangelijnd heeft gelopen, met een stevige grond onder de poten. Ik kon naar hartenlust aan het riempje trekken en toch werd ik geleefd. En opeens was ik los. Er was geen riempje meer, ik had vrijheid. Maar tegelijkertijd werd de grond onder mijn voeten geslagen. Mijn kinderjaren waren mijn kinderjaren niet meer. Alles leek nep, bedacht, een sprookje of een fijne droom waaruit je wakker word. Het bleek niet waar te zijn.

Ik ben gaan rennen uit frustratie
Uit angst en verdriet
Uit hoop en idealisme
Ik probeerde mijn dromen na te jagen
Maar het bleken spoken te zijn
En nu ben ik verdwaald