dinsdag, januari 27
14:42

London raakt in het slop. Het is niet iets wat je merkt als je door het centrum van deze hoofdstad loopt. Toen wij met Atheneum in de derde klas op excursie waren zaten we in gastgezinnen in een rommelig wijkje. Een van de wijken waar vorig jaar zeventien tieners werden vermoord en in het jaar daarvoor achtentwintig. Het is vreemd om dat te horen gebeuren in de wijk waar je een week lang ‘gewoond’ hebt.  We mochten daar van school eigenlijk ook niet ‘s avonds naar buiten. De jaren erop heeft school besloten gastgezinnen in een andere wijk te doen, niet zo gek ook.

De film Kidulthood gaat over dit soort jongeren in London. Het is een film vol geweld en drugs. Toch lukt het de film goed om realistisch te blijven. Het is een trieste film, die je meeneemt in een hele andere wereld. Een wereld die je niemand toewenst. Een wereld vol keuzes die de kids niet zelf maken, maar die voor ze gemaakt wordt. Door de omgeving, familie of verkeerde vrienden. De jongens en meisjes in de film zijn op het eerste oog een stel snotneuzen en slettebakjes. Op het eind leef je met ze mee en de trieste situatie waarin ze zich bevinden.

Even iets anders:

- Mijn lieve vriend heeft z’n rijbewijs gehaald!!!!!!

:D

donderdag, januari 22
13:50

Langzaam doe ik de deur open. Meneer Giesen zit daar, als een mokkend kind in zijn donkere bruine stoel. De gordijnen zijn nog dicht. Een klein straaltje zonlicht valt vanonder het gordijn op het smoezelige vloerkleed. De gele streept breekt met al het bruin in de kamer, het geeft hoop. Hij kijkt me niet aan maar blijft voor zich uit staren. Bij de kast ligt een omgevallen glas water. Het is muisstil. Ik trek mijn jas uit en hang deze aan het haakje bij de deur.

“Hallo?” zeg ik zacht, “Ik ben het…”

Hij houdt zijn grijze ogen gericht op de oneindigheid. Ik geloof niet dat hij doorheeft dat ik er ben, misschien herkent hij me gewoon niet. Hij verwacht dat ik een verpleegster ben, dat ik hem een glas water breng en niks tegen hem zeg. Dat ik stilzwijgend zijn kamer verlaat en hem alleen laat. Maar zo ben ik niet.

“Meneer Giesen, misschien herkent u me niet. Ik was vorige week bij u”, zeg ik, nu iets harder. Onverwachts, als een hert die voor een auto springt, staat hij op en loopt naar deur. Hij controleert de kieren, het sleutelgat en de deurklink. Aandachtig betast hij elke scheur en deuk.

“Zijn ze weg? Zijn ze weg?”, vraagt hij, bijna in paniek. Ik knik alleen, verbaast door deze plotse verandering. Langzaam loopt hij terug naar zijn stoel. Hij laat zich zakken en kijk me dan recht aan. Zijn grijze ogen zijn niet leeg meer, ze branden van vurigheid. Er hangt iets in de lucht.

“Kom dichterbij, dichterbij”, fluistert hij. Ik doe een stap naar voren, maar het gaat hem niet snel genoeg. Hij pakt mijn pols en trekt me naar voren. Dan verzwakt het vuur in zijn ogen.

“Ga zitten.. asjeblieft”, vraagt hij aan me. Dus ik ga zitten, op de rand van het ziekenhuisbed en wacht op wat er komen gaat. Maar het blijft stil. Zijn blik is gefixeerd op de muur waar de foto’s hangen. Hij blijft kijken en ik vraag me af wat er in zijn hoofd omgaat. Waar hij aan denkt en waarom.

Een kwartier later, als we nog steeds stilzwijgend op onze plek zitten, komt er een verpleegster binnen. Ze heeft een bord bij zich waar een boterham op ligt. De korstjes zijn eraf en het brood is in hapklare stukken gesneden. Ze legt het op de tafel en loopt weer weg. De deur laat ze wagenwijd openstaan. Hij schenkt haar geen aandacht.

“Hoe heet u eigenlijk?”, vraag ik hem voorzichtig.

“Hermann… Hermann Giesen”

Hij pakt het bord en eet zijn brood. Met langzame happen krijgt hij het weg. Ik sta op en loop naar de deur om deze te sluiten. Op de gang hoor ik de verpleegsters praten. Het blijft een moeilijke man, zegt een van hen. Een andere verpleegster beaamt dit. De blik in hun ogen zodra ze me in de gaten hebben doet me vermoeden dat het over Hermann gaat. Ik sluit de deur en ga weer op het bed zitten. Hermann is nog steeds bezig met zijn brood. Hij eet nog langzamer dan een klein kind. Ik weet dat ik over een half uur weer moet gaan, anders kom ik te laat voor het avondeten. Het is een hele reis om in Bavel te komen. Een uur met de trein en een half uur met de bus. Het bord wordt teruggezet op de tafel. Hermann is uitgegeten.

We hebben uiteindelijk nog een half uur in stilzwijgen gezeten. Hij keek naar de foto’s aan de muur en ik keek naar hem. Er is iets aan hem dat trekt en roept, iets dat schreeuwt om een verhaal dat verteld moet worden. Eenmaal thuisgekomen begroette ik mijn ouders en zusje, liep naar boven en deed mijn laptop aan. Op internet typte ik zijn naam in: Hermann Giesen. Google zocht, dacht en kwam met veel hits. Waar ik dacht dat hij een van de vele naamloze eenzame bejaarden was kwam Google met iets heel anders. De eerste link was een krantenartikel, met daarboven in reusachtige letters de kop:

“Hermann Giesen: Nederlands grootste filosoof geveld door Alzheimer”

maandag, januari 19
16:11

Ik ben achter hem aangelopen naar De Rietvogel. De oude man sjokte langzaam, stap voor stap, over de grijze stoeptegels. De rietvogel is een groot wit gebouw. Een blond meisje, ik gok dat ze een jaar of zeventien is, loopt naar hem toe en neemt hem bij de arm. Het gaat niet van harte.

“Komt u maar meneer Giesen, deze kant op”

Ze kijkt hem niet aan terwijl ze praat en ze loop mij straal voorbij. Geen bedankje, geen vragen, helemaal niks. Maar ik geef niet zomaar op, ik loop achter ze aan. Naar zijn kamer, kamer 116. Daar word hij in een bruine stoel gezet.

De kamer is leeg en kil. De muren zijn lichtbruin, de meubels van plastic. In de hoek zit meneer Giesen, in een grote bruine leren stoel. Aan de andere kant staat een ziekenhuisbed. De kussens zijn wit, het deken is wit en het matras is wit. Het hele bed is wit. Smetteloos wit. Opeens begrijp ik hem, voor een deel. Want hoe kun je in zo’n steriel witte omgeving…. Wit roept geen herinneringen op. Wit is gewoon wit, wit is niks. Vandaag dat zijn de kleuren en vroeger is sepia, net zoals de sepia foto’s die in bruine lijstjes hangen midden op de muur. Een bruidspaar, een gezin en een foto van een oude boerderij. Hij ziet me kijken.

“Vrouw…” prevelt hij.

De verpleegster kijkt op en ziet me staan. Ze zegt niks, zet een glas water neer en loopt de kamer met grote stappen uit. Bij de deuropening blijft ze even staan.

“Wat leuk dat u bezoek heeft meneer Giesen, dat is al lang geleden of niet dan?” zegt ze tegen de oude man in de bruine leren stoel. Ze kijkt me waarschuwend aan. Van haar naambordje leer ik dat ze Liesbeth heet. Dan is ze weg.

“Bent u dat op die foto?” vraag ik, en ik ga op de rand van het ziekenhuisbed zitten. Met het potlood dat op het kastje lag wijs ik naar de foto op de muur. Hij kijkt van mij naar de foto op de muur en neemt een slok van zijn glas water. Dan begint hij te vertellen over zijn vrouw en over zijn trouwdag alsof het de dag van gisteren was. Levendig, alsof hij zich vasthoud aan deze ene herinnering. Dat ene moment dat nog helder in zijn geheugen geschreven staat. Hij vertelt me dat zijn vrouw Johanna heet en de mooiste van het hele dorp was. Dat ze twee kinderen hebben: Johan en Mark. Dat hij een bos rozen voor haar kocht op de dag dat ze gingen trouwen en dat hij nog bijna te laat was op deze belangrijke dag.

“Maar dat vond ze niet erg want ze houdt van mij…”

Ik ben er even stil van. Samen kijken we naar de foto op de muur. Als een andere verpleegster langs komt om te zeggen dat het bijna etenstijd is sta ik op. Ik geef meneer Giesen een hand, maar hij laat niet los.  Zijn knokkige oude vingers klemmen zich om mijn handpalm.

“Kom je volgende week weer hier? Met de trein? Ik kan je wel ophalen?”

Dit was vorige week. Nu zit ik in de bus naar Bavel en mijn halte is er nadert. Ik kon geen nee zeggen. Vorige week op mijn weg terug kwam ik de verpleegster, Liesbeth, weer tegen. Ik vroeg haar naar zijn vrouw en of die wel eens op bezoek komt. Ze schudde haar hoofd. Zijn vrouw was twintig jaar geleden overleden.

“En zijn kinderen dan? Komen die wel eens?” vroeg ik

“Nee, u bent de eerste in tien jaar die hem op komt zoeken”

En weg liep ze. Nog twee haltes nu. Mijn hart klopt in mijn keel. Ik vraag me af of hij me wel herkent. Waarschijnlijk niet. Buiten ligt sneeuw en kinderen spelen op het ijs. Ik voel me vreselijk bezwaard. De afgelopen dagen heb ik alleen maar aan de oude man kunnen denken. Er is iets aan hem. Het is net alsof hij een verschrikkelijk geheim met zich meedraagt. Vlak voor de ingang van de rietvogel stap ik uit. Ik loop door de sneeuw naar de hoofdingang waar ik Liesbeth al zie staan. Ze herkent me meteen en loopt voor me uit naar meneer Giesen. Ze strekt haar arm uit om de deur open te doen, maar wacht dan even. Ze kijkt me doordringend aan.

“Pas wel op,” zegt ze zachtjes, “hij heeft een net woedeaanval gehad”

zondag, januari 18
15:48

“It's a curse. Yes, it's a flame. It owns you. It has possession over
you. You are not the master of yourself. You are consumed by this thing. And the books you write. They're not you. They're not me sitting here, this Henry Miller. They belong to someone else. It's terrible. You can never rest. People used to envy me my inspiration. I hate inspiration. It takes you over completely. I could never wait until it passed and I got rid of it"

- Henry Miller –

De aankomst

Hij heeft me niet opgehaald. Ik had het kunnen weten. Het briefje waar zijn adres op staat knispert in mijn jaszak. Jasmijnlaan kamer 116. Ik hou het vast alsof mijn hele leven ervan af hangt. Alsof het een geluksbedeltje is. Langzaam loop ik over het stationsplein richting de plek waar de bussen vertrekken. Overal zijn mensen. Hij houdt niet van mensen. Ook houdt hij niet van treinen, grote steden en het hier en nu. Hij kan er niks aan doen, het is zijn hoofd die het allemaal voor hem bepaald. Vroeger was hij belangrijk. Hij regelde alles voor een groot bedrijf hier in de omgeving. De mensen kwamen naar hem toe als er problemen waren. Maar dat is lang geleden en de tijden zijn veranderd. Hij werkt niet meer en de mensen komen niet meer naar hem toe. Helemaal niemand, behalve ik. Dan vertrekt de bus naar Bavel met mij erin.

Het is een gek verhaal. De vrouw bij de kassa, het kindje in de wagen en de oude man. Hij stond bij de kassa en was vergeten dat hij naar de kassa liep. Zijn boodschappen lagen al op de band. De yoghurt, het pak kaas en het brood, maar hij herkende het niet meer. En ik stond achter hem met mijn boodschappen. Hij keek me vragend aan met grote grijze ogen. Alsof hij vragen wilde, ‘Wat gebeurt er met mij?’. Hij liep door zonder de boodschappen. Buiten zag ik hem weer. Hij zat op het randje van de plantenbak en keek naar de auto’s op de parkeerplaats. Ik ging naast hem zitten en stilzwijgend zaten wij daar. Hij keek naar de auto’s, naar de vogels en naar zijn eigen handen alsof hij deze niet herkende.

“Ik ben wakker geworden maar ik weet niet meer hoe..” fluisterde hij in het niets.
Ik kijk hem aan in zijn grijze ogen. Wie heeft het licht gedoofd, vraag ik me af. Maar ik zeg niks.
“Ik ben wakker geworden. Ik weet niet meer hoe”. Hij zegt het nu tegen mij. Alsof hij verwacht dat ik het antwoord weet. Ik knik alleen maar. Het was op dit moment dat ik besloot met hem mee te lopen tot hij thuis was. Ik kon het oude mannetje niet alleen laten gaan, dan zou ik me eeuwig schuldig voelen.
“Kijk die donkere wolken eens, het gaat zo regenen. Wilt u niet liever naar huis?” vraag ik.
“Ik heb geen huis…”
“Waar woont u dan ?”
“Kamer één één zes…” hij kijkt me nog steeds aan, “Ik weet niet waar..”

Ik denk na over de mogelijke verzorgingshuizen in de omgeving, en dat zijn er nogal wat. De rietvogel aan de jasmijnlaan en de zonnebloem aan gerardsingel zitten het dichtst in de buurt.
“De rietvogel of de zonnebloem?”
“Ik weet niet waar…”
“Vogel,” ik probeer het nog een keer, “of bloem?”
“Vogel, onthoud de vogel…” fluistert hij. Dan draait hij zich om, staat op en loopt weg.

14:25

En toen was ik negentien. :)

Maar ik heb te druk, na morgen (tentamen!!) heb ik twee weken vrij (+-) en dan ga ik weer flink aan de blogger.

I promise.

woensdag, januari 14
11:28

Weet je wat er zo makkelijk aan een weblog is?
.. Je kan er je tentamenstof op kwijt!

Macht en media:
Er zijn vier verschillende soorten ‘macht en media’. Allereerst de almachtige media, daarna de beperkte macht van de media, dan de macht van het publiek en de macht van de media ‘herontdekt’. Ze staan voor verschillende periodes geloof ik.

1. Almachtige media:
Onder almachtige media valt de zogenaamde injectienaaldtheorie. Kenmerken hiervan zijn het feit dat de massamedia iedereen bereiken, het is eenrichtingsverkeer, er zit een directie relatie tussen boodschap en effect en de ontvanger (wij dus) is passief en kritiekloos. Het moge duidelijk zijn dat dit in Nederland dus niet het geval (meer) is.

2. Beperkte macht media:
De macht van de media wordt gefilterd door sociale en psychologische filters. Deze zijn als volgt: two step flow (sociaal), multi step flow (sociaal), selectiviteitstheorie (psychologisch) en consistentie- en balanstheorieën (psychologisch). Kernmerken van beperkte macht zijn dat massamedia toch niet zo’n geweldige invloed hebben, de ontvanger is selectief, er is geen directie relatie tussen boodschap en effect, de ontvanger kan zich onttrekken aan het aanbod en de ontvanger is niet kritiekloos.

3. Macht van het publiek:
Hier draait het om wat mensen met de media doen. Waarom kijken mensen? Voor: informatie, sociaal, vermaak. Kernmerken zijn: het publiek is actief en het mediagebruik is doelgericht, initiatief ligt bij de ontvangers en er is een verband tussen behoeften en mediakeuze.

4. Macht van de media ‘herontdekt’:
Hiervoor zijn verschillende onderzoeken: kenniskloof-onderzoek, agenda setting-onderzoek, cultural indicators-onderzoek en mediumdeterminisme.

- Kenniskloofonderzoek: Media vergroten de kloof tussen hogere en lagere sociale klassen.

- Agenda setting: verschil media- agenda en publieks- agenda. Press may not be succesful to tell people what to think, but is stunningly succesful in telling wat to think about.

- Cultural indicators: heeft onderzoek gedaan naar media-inhoud en invloed op het publiek: cultivatie. Conclusie van het onderzoek was: de televisiewerkelijkheid is gevaarlijker en heeft een andere demografische opbouw. Groot verschil bij lichte en zware kijkers.

- Mediumdeterminisme: “Niet de inhoud maar de aard van het medium heeft invloed”

.. nu tien keer overschrijven met een kopje thee erbij.

Veel leuker:
Ik ben morgen jarig: Negentien. Hiep hoi!

maandag, januari 12
16:09

Het is weer zover! De tentamen week is officieel begonnen vandaag en ik heb aanstaande donderdag en volgende week maandag tentamens. Gelukkig zijn het er maar twee en geen herkansingen dus met het leren moet het goed komen. Helaas is het eerste tentamen precies op mijn negentiende verjaardag. Die ik die avond dus ook vier. Ben benieuw of het goed komt…

Afgelopen weekend geschaatst! Jazeker, in Leek op de ijsbaan een paar rondjes gemaakt op Friese doorlopers. Het ging niet echt soepel maar het leek tenminste ergens op.  Diezelfde avond ook gekookt: gevulde paprika en pastasalade. Jummjumm!!

Goed, ik ga weer verder met leren. De komende twee weken dus minder posts dan de afgelopen tijd. Ik zit met mijn hoofd in wie en wat van massamedia, mediahypes en het verwerken van informatie.

Wat media betreft, zo kan het ook:

Of misschien beter van niet….

donderdag, januari 8
17:28

Weliswaar een cover van The Dire Straits, maar nog steeds leuk.

woensdag, januari 7
14:55

Vandaag een gastcollege gehad van Eric Hennekam over journalistiek en archieven. Het was reuze interessant! Al geloof ik dat niet iedereen die mening deelde ( of het was de baldadigheid van eerstejaars HBO-Studenten, dat was moeilijk te zeggen). Voor dat het gastcollege begon hield hij een kort verhaaltje over de nieuwste gadget die naar alle waarschijnlijkheid de media-wereld gaat veranderen. Introducing: Flip. Ja, daar ging mijn hart wel sneller van kloppen..

Daarbij verbleekt mijn digitale cameraatje dat geregeld de nodige kuren heeft, niet herkent wil worden door Windows XP en waarvan de kwaliteit ook niet al te hoog is. (Maar hij is best lief hoor..)

Veel van de dingen die we te horen kregen wist ik al wel, gewoon omdat ik bijna alles onthoud wat ik lees (dankzij dit geweldige boek). Toch is het fascinerend om elke keer weer te zien hoe weinig we eigenlijk weten van het internet (als je je bedenkt dat Google slechts 27% van het hele internet ‘ziet’). Je kan echt werkelijk alles vinden op het internet. En dan bedoel ik niet de bikini’s van Paris Hilton , wat ook vast wel te vinden is. Ik bedoel natuurlijk interessante dingen over beeld en geluid, oude reclames, Nederland en foto’s.

Nog een leuke: alles dat je maar kan bedenken.

Of wat dacht je hier van?

Die laatste doet me overigens meteen denken aan een presentatie die ik in de vierde klas gedaan heb over Columbine High School shootings. Na lang, lang, lang zoeken kwam ik daar een PDFje tegen met alle informatie die je mogelijk kan bedenken over CHS. Zoals ooggetuigen verklaringen, alle mogelijke informatie over de slachtoffers en de daders, de mensen die erbij aanwezig waren en een chronologie van de dag. Onwaarschijnlijk gewoon…

Oh, het lijkt me zo heerlijk om de hele dag met je neus in de archieven te zitten…

Oh, en blijkbaar is Twitter heel hot de laatste tijd.
’Wie van jullie kent Twitter?’
’…’
’Obama heeft bijvoorbeeld Twitter’ (En Maxime Verhagen, dacht ik op dat moment bij mezelf)
*Gejoel in de klas*
En eventjes later:
’.. een fragment van Soekarno die met kinderen loopt te zingen’
’Ook op Twitter?’ vroeg een of andere grapjas uit de zaal.

(En de rest van het hoorcollege heeft hij flauwe grapjes gemaakt over Twitter die niemand grappig vond. Hij was dan ook de enige die erom moest lachen.)

Conclusie van dit alles: Archieven zijn cool!
Ter illustratie: KLIK (La leçon de football, 1942)

(Bron: INA 25 december 1942.)

Tot de volgende keer lieve kijkbuiskindertjes,

Ps. dit kwam ik ook tegen:
Het eerste ster-reclame blok van Nederland!

dinsdag, januari 6
13:09

Foto komt van http://www.kerstcircus.nl/

Gisteravond was de laatste voorstelling van het Zwols Nieuwjaarscircus in de IJsselhallen. De gemeente Zwolle had deze laatste voorstelling in zijn geheel afgehuurd voor zijn werknemers. Ik kreeg de kans om een kijkje te gaan nemen en, zeg nou zelf, zo’n aanbod sla je natuurlijk niet af.

De voorstelling begon met twee ‘clowns’ die op een leuke manier aan het publiek duidelijk maakten dat je tijdens de voorstelling niet mocht roken, filmen en je telefoon uit moest zetten. De eerste act van de avond was van de Safari Acrobats Kenya die, onder begeleiding van Afrikaanse muziek, de meest vreemde capriolen uithaalden. Verschillende andere acts waren: Suzanne Berdino en haar paarden, Kapitein Leeuwenhart en zijn Ronescus Dogs en de twee clowntjes Olga en Pierino. Ook de Truppe Khaylafov was aanwezig. Zij deden een zogenaamde perche act met stalenbuizen, kracht en lenigheid. Het Italiaanse MG-team deed een spannende act op rolschaatsen en een ronde plaat. Uit de Kaukasus was aanwezig de Truppe Iriston met acht ‘wilde’ paarden. Daar deden ze de gekste dingen op: salto’s, pirouettes om het zadel en dergelijken.

De Timolin Sisters deden een prachtig trapeze nummer waarbij het publiek vaak zijn adem inhield. Ook de act van de rus Dimitry was bijzonder. Hij deed een zogenaamde Strap Act die ook bij het Cirque du Soleil vaak gezien wordt. Deze twee waren in ieder geval bij mij zeer favoriet.

Minder favoriet bij mij waren de olifanten. Ik vind het niet kunnen dat er tegenwoordig nog olifanten gebruikt worden in het circus. En om dan te zien dat die mooie beesten een beetje pootje over lopen te doen, gaan dansen op de maat van de muziek en nota bene gaan zitten (iets wat ik een wilde olifant nog ooit heb zien doen)……  nee, dat was niet echt leuk om te zien. En als het publiek dan ook en masse gaat lachen en klappen. Wat een dom volk zijn we ook. ;-)

maandag, januari 5
17:46

Kluun deed het, dus nu ben ik aan de beurt.

Een blog over Bruce Springsteen.

Ik geloof dat mijn ‘obsessie’ voor de muziek van The Boss al voor mijn geboorte ontstaan is. Mijn vader is misschien wel de grootste Bruce Springsteen – fan die er in Nederland rondloopt. Niks is te gek (zie een eerdere blog over een reisje naar Barcelona). Ik kan me van mijn vroegste kinderjaren (niet dat ik nu zo oud ben..) vooral herinneren dat Bruce er altijd was.  Op zondagochtend in de huiskamer, op vakantie in de auto, op videoband en tegenwoordig ook op dvd, bootleg, posters en t-shirt.

Ik heb nooit, zoals mijn broertje, gerebelleerd tegen de muziek van Bruce Springsteen. Zelfs vroeger kon ik het al prima hebben. Nog steeds doet ‘Mary’s place’ me denken aan autorijden op zondagmiddag. Toch was ik vroeger nog helemaal niet zo’n idolaat. Op mijn veertiende vond ik het wel leuk maar luisterde ik toch vooral naar de mainstream alternatieve muziek.

In 2007 mocht ik met mijn vader mee naar het concert van The Boss in het Gelredome in Arnhem. Het was een hele belevenis. Want, allejezus, wat een mensenmenigte kwam daar op af! En natuurlijk was ik een stuk jonger dan het gros van de mensen die daar kwam. Het grootste deel van het concert heb ik in een roes beleefd, maar het was geweldig. Als ik nu nummers van de Magic-cd hoor krijg ik nóg kippenvel.

En daar ging het mis. In Arnhem, in het Gelredome, werd ik bevangen door de ‘spirit’ van Bruce Springsteen. Sindsdien heb ik de volledige discografie op mijn iPod gezet (met pijn en moeite, maar dat is een ander verhaal) en luister ik non-stop naar de muziek van The Boss. Zoals mijn moeder grapte:

‘Het is niet te geloven! Zelfs als papa er niet is hoor ik nu continu de muziek van Bruce Springsteen’

Kluun had in zijn blog gelijk over de meeste dingen (‘Een concert van The Boss duurt bijna langer dan het hele leven van Kurt Cobain’), maar in één ding had hij ongelijk. Dat er bijna geen nieuwe echte Bruce Springsteen fans bijkomen. Ik geloof dat ik het tegendeel inmiddels wel bewezen heb… ;-)

Dus, speciaal voor mijn papa die mij zo Bruce Springsteen verslaafd heeft gekregen:

zondag, januari 4
13:06

Ik vraag me af of jullie wel eens naar een vogel geluisterd hebben. Om naar iets te kunnen luisteren, moet je geest rustig zijn, niet in mystieke rust, maar gewoon rustig. Ik vertel je iets en om naar me te kunnen luisteren, moet je rustig zijn, zonder dat er allerlei ideeën door je hoofd gonzen. Als je naar een bloem kijkt, kijk je daar naar zonder te zeggen hoe die heet, zonder die in te delen en te zeggen dat ze tot een bepaalde soort hoort, want als je dat doet, kijk je er werkelijk niet meer naar. Daarom zeg ik dat luisteren een van de aller-moeilijkste dingen is. Luisteren naar de communist, de socialist, het parlementslid, de kapitalist, naar wie dan ook, naar je vrouw, naar je kinderen, naar je buurman, naar de buschauffeur, naar een vogel, alleen maar luisteren. Alleen als je zonder een bepaald idee, zonder te denken luistert, sta je rechtstreeks met iemand in verbinding. En omdat je dan met hem in verbinding staat, zul je begrijpen wat hij zegt waar of onwaar is, dan hoef je niet te discussiëren.

Bron: Krishnamurti van dag tot dag – 4 januari

vrijdag, januari 2
21:36

Het nieuwe jaar is begonnen en het is weer tijd voor goede voornemens. Meestal ben ik daar niet zo’n groot fan van. De top drie van goede voornemens is niet aan mij besteed.  Ik rook niet, dus stoppen met roken hoeft niet. Ik ben geen zwaargewicht, dus ik hoef ook niet af te vallen. En ik leef al gezond dus daar hoef ik ook niks aan te veranderen. Natuurlijk wil ik 1) mijn opleiding halen, 2) mijn relatie aanhouden en 3) duurzaam met milieu omgaan. Maar dat zijn dingen die ik altijd al doe, elke dag van elk jaar. Daar heb ik dit nieuwe jaar niet voor nodig.

Toch zal ook ik een aantal keer de vraag krijgen: “Wat zijn je goede voornemens voor 2009?”. Om deze vraag te kunnen omzeilen, hier een paar goede voornemens die ik bedacht heb voor andere mensen.

1. Hennie en de haarverf

Hennie Huisman heeft zijn weg gevonden naar de haarverf. Resultaat: de grijze lokken die eerder te zien waren zijn nu bruin te zien bij korenslag. Het wordt er uiteraard niet beter op. Mijn advies voor Hennie is dan ook: laat de haarverf in 2009 staan.

2. Go-bama

De verkiezingen van 2008 waren een historisch moment in de Amerikaanse geschiedenis. Nu moet Obama het alleen nog waar maken. Pas dan zal het ook een historisch keerpunt worden. Mijn advies voor Obama: laat in 2009 Guantánamo Bay sluiten zoals je beloofd hebt.

3. Ik heb er de kracht niet meer voor !

Geer & Goor. Wie kent ze niet? Er zijn mensen die het leuk vinden om deze twee relnichten op tv te zien. Er zijn ook (meer) mensen die het beu zijn. Er gaat geen dag voorbij of een van de twee is te zien op televisie. En dan ook nog eens op alle zenders. Ik ben het zat. Ik heb er de kracht niet meer voor. Mijn advies voor de televisiemakers in 2009: alstublieft geen Gerard Joling en Gordon meer!

Dat was het voor vandaag. Ik wens iedereen natuurlijk een aller prettigst haarverf- , Guantánamo Bay-, Geer&Goor-loos 2009 !

& de beste wensen.

donderdag, januari 1
22:08