zaterdag, mei 9
11:40

Ja, je hebt verschrikkelijke dingen in je leven meegemaakt. Dingen waarvoor je je schaamt. Stomme dingen. Gemeen. Gewelddadig zelfs. Modder gegeten. Een baby geslagen. Een katje geschopt. Bloemen geplukt. Gestolen. Gelogen. Bedrogen. Bomen vernielt. Spugen in plaats van slikken. Slechte wijn gedronken. Niet gestemd. Naalden gedeeld. Belooft te bellen en het vergeten. The usual.

Misschien dat veel van deze dingen je in elkaar doen duiken als je er aan denkt omdat je over de jaren een bewustzijn hebt gecreëerd, karma hebt overwogen of gedacht hebt aan zoiets als kosmische toevalligheden. Misschien ben je bewust geworden van de langdurige effecten als je te lang blijft hangen in negatieve dingen als oorlog, haat, extremisme en Paris Hilton.

Ja, misschien dat je nu zelfs kan toegeven dat je veel te lang hebt liggen rotten als oud vlees in een waas van ziekte, lelijkheid en ignorance. Misschien dat je nu kan proberen verder te gaan, je perspectief kan veranderen en een stap terug kan doen om met een beetje wijsheid en een diepe zucht terug te kijken.

Fieuw.
Het is een heel proces.
Het is dan ook een heel chaotisch leven.

Maar dan gebeurt er iets. Te midden van al deze bewuste gedachten en verschuivingen van energie neem je een pauze. Een karma break. Je heft je hoofd uit het tumult van je kosmische amputaties en kijkt om je heen. Leest de krant. Ziet de grootste koppen en opeens het slaat het toe zoals een minnares haar priester slaat in de doolhofachtige kelder van de ironie: die dingen die er gebeurt zijn? Dat kleine leger van dingen die je vreselijk, gemeen en gewelddadig vindt? Kinderspel. Verloren tijd. Zielige hoopjes niksheid in een berg van who-the-hell-cares, amper geregistreerd op de Richter schaal van pijn en ellende en onmenselijkheid.

Oorlogen, kindsoldaten, zelfmoordaanslagen, hongersnood, overstromingen, armoede, Paris Hilton. Dit ben jij niet. Dit is niet jouw leven. Je was ook de niet de meest beschamende, ethisch gevaarlijke, oorlogsgekke president die Amerika en de vrije wereld ooit heeft gekend. En ook was je niet die man uit 1800-nog-wat die zijn eigen kinderen opsloot, sloeg, Indische inkt dronk en twee weken later stierf in zijn kantoor. Verder was je ook niet Ed Gein, Harold Shipman, Wolfgang Priklopil of Karst T.

Je hebt niet een land in de vernieling gebracht of meerdere mensen vermoord.

Wacht, is dit misschien dan toch te gemakkelijk gedacht? Zijn dit soort gedachten, op hun eigen manier, net zo spiritueel corrupt en laag en afstotend als alles wat hierboven beschreven staat? Is het, in andere woorden, net zo fout om te kijken naar de verkeerde keuzes en het destructieve pad van anderen en zo dankbaar zijn dat je nooit in de buurt zou kunnen komen van deze pure slechtheid. Zou kunnen, zou kunnen.

Het feit wil dat, wanneer je een bezoek zou brengen aan een reïncarnatietherapeut, je zou leren dat we allemaal een moordenaar zijn geweest, een pyromaan, een verkrachter, een pimp, een dictator, een heks, een boer, een koningin, een slachtoffer, een zeeslak, een slechte president, een overlevende, een gepeste en een pester, een hersenloos sektelid en zelfs, ja echt, een Paris Hilton.

(Gebasseerd op een weblog dat ik gelezen heb op tha internetz)