dinsdag, april 14
20:36

Vanuit de hoek van mijn kamer staar ik naar gedachten die ik niet denken wil. Ik zie wat ik niet wil geloven, wat ik niet wil erkennen, waarvan ik wil dat het niet bestaat. Ik zie veel dingen, maar bovenal zie ik jou en wat de tijd met je heeft gedaan.

Ik kan niet denken aan morgen als vandaag nog niet voorbij is. Ik kan niet denken aan vroeger zonder jou te zien in deze afgeleefde wereld. Vanuit de hoek van de kamer staar ik naar een schoenendoos vol herinneringen.

Je beseft niet hoe de afgelopen vijf jaar zijn geweest, omdat je er niet bij was. De drugs hebben je geest bedwelmt. Vroeger waren we twee handen op één kinderbuik, maar de tijd liep harder dan wij. In haar eeuwigheid zijn we nergens meer thuis. Mijn herinneringen blijven terwijl de jouwe vervagen, maar ik blijf ze voor je onthouden. Ik weet niet hoe diep we nog moeten gaan. Voor al die jaren de we deelden verdwijnt er één. Hoe diep moeten we nog gaan?

Ik heb iets voor je. In mijn hart. Pak het als je kan, als je de kracht hebt hervonden. Deze schoenendoos vol herinneringen, aan wat we deden en wie we zijn geweest. Omdat ik je zag zoals je was en je dus niet vergeet. Pak het, de herinneringen. Kijk naar de lucht en hoe blauw zij was. Zo blauw als vroeger zo zal zij nooit meer worden.

De tijd verstrijkt en ik kijk naar mijn gedachten. Zo diep, leeg en donker als deze kamer nooit is geweest is zij vandaag. Onze jeugd is onwisbaar als de tijd, maar van binnen voel ik mijn hart breken. Nog eenmaal kijk ik terug naar de nachten van lang geleden, waar de sterren dichtbij hangen. Ik zie dat zelfs de maan om jou kan wenen.