donderdag, januari 22
13:50

Langzaam doe ik de deur open. Meneer Giesen zit daar, als een mokkend kind in zijn donkere bruine stoel. De gordijnen zijn nog dicht. Een klein straaltje zonlicht valt vanonder het gordijn op het smoezelige vloerkleed. De gele streept breekt met al het bruin in de kamer, het geeft hoop. Hij kijkt me niet aan maar blijft voor zich uit staren. Bij de kast ligt een omgevallen glas water. Het is muisstil. Ik trek mijn jas uit en hang deze aan het haakje bij de deur.

“Hallo?” zeg ik zacht, “Ik ben het…”

Hij houdt zijn grijze ogen gericht op de oneindigheid. Ik geloof niet dat hij doorheeft dat ik er ben, misschien herkent hij me gewoon niet. Hij verwacht dat ik een verpleegster ben, dat ik hem een glas water breng en niks tegen hem zeg. Dat ik stilzwijgend zijn kamer verlaat en hem alleen laat. Maar zo ben ik niet.

“Meneer Giesen, misschien herkent u me niet. Ik was vorige week bij u”, zeg ik, nu iets harder. Onverwachts, als een hert die voor een auto springt, staat hij op en loopt naar deur. Hij controleert de kieren, het sleutelgat en de deurklink. Aandachtig betast hij elke scheur en deuk.

“Zijn ze weg? Zijn ze weg?”, vraagt hij, bijna in paniek. Ik knik alleen, verbaast door deze plotse verandering. Langzaam loopt hij terug naar zijn stoel. Hij laat zich zakken en kijk me dan recht aan. Zijn grijze ogen zijn niet leeg meer, ze branden van vurigheid. Er hangt iets in de lucht.

“Kom dichterbij, dichterbij”, fluistert hij. Ik doe een stap naar voren, maar het gaat hem niet snel genoeg. Hij pakt mijn pols en trekt me naar voren. Dan verzwakt het vuur in zijn ogen.

“Ga zitten.. asjeblieft”, vraagt hij aan me. Dus ik ga zitten, op de rand van het ziekenhuisbed en wacht op wat er komen gaat. Maar het blijft stil. Zijn blik is gefixeerd op de muur waar de foto’s hangen. Hij blijft kijken en ik vraag me af wat er in zijn hoofd omgaat. Waar hij aan denkt en waarom.

Een kwartier later, als we nog steeds stilzwijgend op onze plek zitten, komt er een verpleegster binnen. Ze heeft een bord bij zich waar een boterham op ligt. De korstjes zijn eraf en het brood is in hapklare stukken gesneden. Ze legt het op de tafel en loopt weer weg. De deur laat ze wagenwijd openstaan. Hij schenkt haar geen aandacht.

“Hoe heet u eigenlijk?”, vraag ik hem voorzichtig.

“Hermann… Hermann Giesen”

Hij pakt het bord en eet zijn brood. Met langzame happen krijgt hij het weg. Ik sta op en loop naar de deur om deze te sluiten. Op de gang hoor ik de verpleegsters praten. Het blijft een moeilijke man, zegt een van hen. Een andere verpleegster beaamt dit. De blik in hun ogen zodra ze me in de gaten hebben doet me vermoeden dat het over Hermann gaat. Ik sluit de deur en ga weer op het bed zitten. Hermann is nog steeds bezig met zijn brood. Hij eet nog langzamer dan een klein kind. Ik weet dat ik over een half uur weer moet gaan, anders kom ik te laat voor het avondeten. Het is een hele reis om in Bavel te komen. Een uur met de trein en een half uur met de bus. Het bord wordt teruggezet op de tafel. Hermann is uitgegeten.

We hebben uiteindelijk nog een half uur in stilzwijgen gezeten. Hij keek naar de foto’s aan de muur en ik keek naar hem. Er is iets aan hem dat trekt en roept, iets dat schreeuwt om een verhaal dat verteld moet worden. Eenmaal thuisgekomen begroette ik mijn ouders en zusje, liep naar boven en deed mijn laptop aan. Op internet typte ik zijn naam in: Hermann Giesen. Google zocht, dacht en kwam met veel hits. Waar ik dacht dat hij een van de vele naamloze eenzame bejaarden was kwam Google met iets heel anders. De eerste link was een krantenartikel, met daarboven in reusachtige letters de kop:

“Hermann Giesen: Nederlands grootste filosoof geveld door Alzheimer”