maandag, november 17
14:49

Voor het eerst in mijn nog jonge broodleven zie ik de koffiecorner. Ik wist van de stokbroden, die hoger in de schappen staan, dat er een koffiehoekje was. Een plek waar mensen bij elkaar komen om te kletsen en koffie te drinken. Elke keer dat iemand koffie uit de automaat haalt vult de broodafdeling zich met de aromatiserende geur van koffie. Ik voel hoe de vrouw me omdraait, zodat ze naar mijn buik kan kijken. Op mijn buik staan de belangrijkste dingen zoals houdbaarheidsdatum en ingrediënten. Ik kijk nu recht in een felle lamp die aan het plafond hangt. Het gele licht brandt zich op mijn netvlies. Zodra ik weer vooruit kijk dansen er verschillende kleuren door de supermarkt.

De vrouw kijkt me nu recht aan. Ze heeft tientallen rimpels, een lief gezicht. Een oudemensen gezicht. Ze is vast iemands oma, bedenk ik me. Met haar stralende grijze ogen, bijna net zo grijs als haar haren, bekijkt ze me. Er loopt iemand achter haar langs, een man. Hij heeft een boodschappenkar vol met brood en is duidelijk op naar meer. Zijn oog gaat langs de broden die onder mij in het schap liggen. Dan loopt hij door naar de gezelligheid van de koffiecorner, en schuift aan bij de jongen met de laptop. De jongen typt, hij pakt zijn brood uit. En dan weer in. Om ruimte te maken gok ik. “Wat ben jij een mooi brood” hoor ik de vrouw zeggen.

Verder op in de supermarkt staat de kaas. Vanuit mijn ooghoeken zie ik hoe een grote man met een nog grotere snor een homp kaas uit de koeling haalt. Zonder pardon gooit hij deze in zijn mandje. Zelfs vanaf hier voel ik de pijn die het stuk kaas zou moeten hebben gehad bij de landing. De harde bodem van het mandje zal voor altijd in zijn geheugen gegrift staan. Ik voel een golf van medelijden opkomen. Wat ben ik blij dat ik veilig in de zachte handen van het oude vrouwtje ben.

Opeens hoor ik achter me gerommel. Het geluid van voetstappen op de kille stenen vloer. Een blauw gedaante verschijnt. Het uniform van de Albert Heijn is mij inmiddels bekend. Het is het jonge meisje die mij in plakken heeft gesneden. Ze praat met de vrouw, maar ik kan het niet goed verstaan. En dan gaat het allemaal heel snel. Voor ik het weet lig ik weer tussen de andere broden in het schap. “Oh, de houdbaarheidsdatum al bijna verstreken? Dan neem ik dit andere brood wel,” hoor ik de vrouw nog net zeggen. Het brood naast me kijkt triomfantelijk als hij bij de vrouw in de kar wordt gelegd.

Dit is het einde, denk ik. Het einde! Zo graag had ik bij dat lieve oude vrouwtje in de kar gezeten. Mee geweest naar het oudemensen appartement, waar de muren bruin en warm zijn. Waar de vogel uit de koekoeksklok zijn gezang laat horen, elk uur weer. Waar ik bij de lunch op een warm wollig tafelkleed gelegd wordt en behandeld wordt als een mooi stuk brood. Waar de mensen vol bewondering naar me kijken. Mijn dagdroom wordt verstoord door de kracht waarmee ik uit het schap gerukt wordt en voor ik het weet lig ik naast de homp kaas in een koud mandje. Hij kijkt me verdrietig aan. Ik weet het, hij weet het, we weten het allebei. Dit is er weer zo eentje. Zo eentje die niet respectvol met zijn eten om gaat. Het laatste wat ik zie voor ik bij de kassa in een plastic tas gemoffeld word is die donkere snor. Die allesomvattende pikzwarte snor.

Labels: Brood, school