Ode aan de liefde.
donderdag, augustus 21
09:37
Kijk me aan, met je ogen dicht.
Zie me aan de binnenkant van je oogleden.
Luister naar me. Mijn stem in jou.
Mijn stemming in jou.

De realiteit vliegt voorbij. Een vogel.
Een vliegtuig. De realiteit rijdt voorbij.
Een auto. Negen auto's. Een fiets.
Stilte.
Wat blijft zijn wij. Wat blijft is dit moment.
Op straat. Die rivier lijkt.
Kijk me aan.

Je lacht. Een Bach-lach.
Een pianospel van tanden.
Ik ben verliefd, en jij was het ook.
Allang, of is dit geen liefde te noemen?
Hoeveel ik aan je denk. Heel veel.
Heeeeeeeeeeeel veeeeeeeeeeeel.

Fuck.. ik mis je.
Gewoon jou. Je fysiek.
Ik glijd van mijn stoel.
Ik ben het uurwerk van Dali.
Ik wacht.

Als je me zoekt.
Ik lig onder de tafel.

De grote beer, zes sterren naar rechts.
Onze ster. Niet die van je ex-lief.
Maar misschien is zelfs deze ster al teveel.
Geen ster.
Zonder ster.
Zonder ster ben je meer.

Op ons bankje. In het park.
Stelletjes lopen voorbij.
In een aroma van buikvlinders.
Hand in hand, kussend.
Rode rozen gevend.
Gelukkig zijn wij anders.
Jij bent mooi, nee jij bent mooi.
Nee, jij. Nee, jij.
Een foto. Een euro. Een machine.
We zijn niet anders dan anderen.
Toch gelukkig.

Assepoester
Als ik iemand een gouden muiltje zal geven
Ben jij het

Maar je werd ziek, je hart.
Gedaan met het geluk.
Je hart vergaloppeerd zich.
Klopt zich kapot.

Er klopt iets niet.

Een uur gaat voorbij. Het laatste uur?
Nog een uur gaat voorbij.
Weer een uur dat niet het laatste was.
Ik vind het moeilijk,
Om nog in sprookjes te geloven.
Om nog in geluk te geloven.
Om nog in hoop te geloven.
Maar dat,
Deed ik al niet.

Weer die rode rozen.
Altijd rood, altijd zeven.
Als dwergen liggen ze daar op het bankje.
Ons bankje. Nog wel.
Je zit er bovenop. Een kus.

Liefde is slechts
Een mooi woord
Voor tragedie.

Geen woorden meer nu.
Nooit meer. Een lange piep.
Een schreeuw. Mijn schreeuw.
Uit mijn mond.
Maar ik voelde hem niet mijn lichaam
Verlaten.

Politie, ziekenwagen, iedereen weg.
Jij weg. Zo hard mogelijk huilen.
Warme tranen weg. Koude tranen weg.
De tijd stopt.
En drie dagen later was ik daar.
Met zeven rode rozen.
Belachelijk.

Want jij was er niet.

Ik mis je. Ik mis haar. Ik ruik je
Geur. Ik hoor je stem. Ik voel je.
Maar je bent er niet.
Het kleine sterven.

En ze zeggen neem een ander.
Vergeet. Verander de naam.
Verander de gegevens.
CTRL+ALT+DELETE.
Vooral dat wat goed was.
Vooral dat wat mooi was.
Dat doet het meeste pijn.

Ik probeer. Ik faal.
Je naam blijft.
Mijn pijn blijft.

Maar jij blijft dood.

Labels: , ,


Informatie.
Naam: Tamarah
Leeftijd: 19
Woonplaats: Zwolle

En de copyright van de layout ligt bij mezelf.

Imponderabilia.

Omstandigheden waarvan de waarde niet precies aan te geven is, maar die toch hun onmiskenbare invloed laten gelden

Archief.

juli 2008
augustus 2008
september 2008
oktober 2008
november 2008
januari 2009
februari 2009
maart 2009
april 2009
mei 2009
juni 2009
juli 2009
augustus 2009
september 2009
oktober 2009
januari 2010
februari 2010


Kijk hier ook.
Toerfietser Martijn van Calker Jeol Gumthief Postsecret Zwolsnieuws