Bacteriën en beestjes.
dinsdag, augustus 19
22:07
Ik ben geboren met een chronische verkoudheid. Altijd was ik aan het snotteren en aan het hoesten. En een keer in de zoveel tijd kwam het voor dat die verkoudheid zich ontwikkelde in iets anders...

Afgelopen zaterdagavond, terwijl vriendlief en ik zaten te zwijmelen bij de maansverduistering, merkte aan mezelf dat ik wel heel erg benauwd was. Die nacht heb ik niet geslapen, en zondag werd het alleen maar erger. Dus besloot ik mijn vader op te bellen, terug te gaan naar Zwolle en even langs te huisartsenpost te hoppen. Daar konden ze dan mooi even een longontsteking constateren, zodat ik een uurtje later met een antibioticaatje in bed zou liggen. Dat ging dus even iets anders.

Bij de huisarts ontstond twijfel. Hij kon er geen longontsteking uit halen, maar hij hoorde wel wat. Dus haalde meneer er nog een huisarts bij om te luisteren, en die keek ook wel zorgerlijk. Om een longembolie (bloedpropje in de longen) uit te sluiten moes ik maar 'even' langs de eerste hart neuro long hulp gaan in de Weezelanden.

Ik kreeg een eigen bed toegewezen (jaahaa, een echt ziekenhuisbed met een eigen 'machine that does beep') en werd in een rolstoel naar de rontgenafdeling gereden. Daar maakten ze een foto van zowel voor- als zijkant en toen mocht ik weer terug. Weer even wachten. En toen kwam die arts ineens aanzetten met een verpleegster en een hoop buisjes en naalden. Nou heb ik opzich geen problemen met bloedprikken, maar het zag er wel even angstaanjagend uit. Het ging dan ook niet helemaal goed.

Het bloedprikken zelf wel, even snel in de elleboog (niet kijken, niet kijken!). Dat was zo gebeurd. Maar de andere naald die zichzelf presenteerde in een soort tandartsen-spuugbakje was bedoeld voor mijn slagader. In de pols. Eerst rechts, maar daar kon ze hem niet meteen vinden. Wat resulteerde in een hoop gezoek met die naald IN mijn pols. Ik kan je zeggen, dat was geen pretje. Na een minuut of vijf bedacht ze zich dat ze mijn linkerpols ook kon prikken, en daar ging het meteen. Ik zit nu alleen wel met twee regenbooggekleurde plekken op zowel pols als elleboog. Gister waren ze nog blauw, maar nu zijn ze groen-geel. Wonderbaarlijk.

Nouja, om een lang verhaal kort te maken. Ik mankeer niks ernstigs. Ik heb een afdalende bovenste luchtwegeninfectie en op dit moment (na twee dagen antibiotica en prednison) gaat het al beter. Ik heb wonder boven wonder vannacht wél geslapen. Het spijtige is alleen wel dat ik door dit alles de Grasweek mis (introductie eerstejaars studenten in Zwolle), waar ik me nog best op had verheugd.

Maarja, die mede-studenten leer ik dan op de opleiding wel kennen, right?

Nou, dit was het dan alweer. Aanstaande zaterdag ga ik naar de toneelvoorstelling van speelgroep Leek genaamd; "Om de liefde van Laurentie". Daar spelen zowel de mam als het zusje van vriendlief in. Even checken, even recensie schrijven (goede oefening) en cultuur snuiven.

Edit: hmm, misschien moet ik even vooronderzoek doen, anders wordt het natuurlijk een stuk van niks.



G.R.O.E.T.E.N.

Labels:


Informatie.
Naam: Tamarah
Leeftijd: 19
Woonplaats: Zwolle

En de copyright van de layout ligt bij mezelf.

Imponderabilia.

Omstandigheden waarvan de waarde niet precies aan te geven is, maar die toch hun onmiskenbare invloed laten gelden

Archief.

juli 2008
augustus 2008
september 2008
oktober 2008
november 2008
januari 2009
februari 2009
maart 2009
april 2009
mei 2009
juni 2009
juli 2009
augustus 2009
september 2009
oktober 2009
januari 2010
februari 2010


Kijk hier ook.
Toerfietser Martijn van Calker Jeol Gumthief Postsecret Zwolsnieuws